Version languedocienne (la mienne...)

Davant de ma fenèstra
I a un auselon
Tota la nuech canta
Canta pas per ieu

Se canta que cante
Canta pas per ieu
Canta per ma mia
Qu'es al luenh de ieu

Aquelas montanhas
Que tan nautas son
M'empachan de veire
Mas amors ont son

Baissatz-vos montanhas
Planas aussatz-vos
Per que pòsca veire
Mas amors ont son

Aquelas montanhas
Tan s'abaissaràn
E mas amoretas
Se raprocharàn

e la mea, en gascon
Aqueras montanhas
Que tan hautas son
M'empéchan de véder
Mas amors on son

Se canti, que canti
Canti pas per jo
Canti per ma mia
Qu'ei auprès de jo.

Se sabi las véder
O las encontrar
Passeri l'aïgueta
Shens paur de'm negar.

Aqueras montanhas
Be s'abaisheran
E mas amoretas
Que pareisheran

Que't eras desbrombat un coplet, Matèu...

Devath ma frinesta
I a un auseron
Tota la nueit canta
Canta sa cançon

Aqueth coplet n'existeix pas en Gascon...
Encoèra l'imperialisme lengadocian???
.....
Ok, qu'èi comprés, que gessi...

que son las toas intervencions reaccionàrias qui n'existeishen pas tà nosautes ..

Té ! Be'm mancavas, tu...

Aqueste coplet qu'ei cantat en Biarn, non soi pas jo qui l'èi escriut... Torna apréner las toas leçons, gojatòt

Adixatz (Diu vivant...)


P.S. Matèu, las soas intervencions non son pas reaccionàrias, que son sonque completament conas, qu'ei tot.

Ha! Que'm hès arrider Roman
Si aqueste coplet ei cantat en Biarn, no l'ei pas dentz aquesta version... Lavetz que cau dar la version ond se canta aqueste coplet (no l'èi pas jamei entenuda, mes si'm dises qu'existeix...), sino, perqué "jo que canti" lavetz que parlam avantz de l'auseron qui canta la soa cançon...???
Vam, Roman, drinn de rigor!

Adixatz

Ps: Drinn d'istòria, puixque'm parlas de leçons...
Lo "(i)x" qu'èra hèra emplegat en Gasconha dentz de numer despuix l'Adge Miejancèr dincà Vastin Lespy puix tornat emplegat dentz la grafia de Jann Lafita (La qu'utilisi).
Mes, lo "(i)sh", qu'ei apareixut en Gascon, atau, com per magia, gràcia a Lois Alibert, quauques anadas avantz de passar 5 anadas a l'ompra.
De mei, aquesta grafia que haré estauviar quauques euròs ta ua sinhalisacion biloenga... los panèus de Baudreix, Baleix e compania que poderànn demorar atau

Mercès de m'apréner la mea lenga, qu'es sharmant (perdon, "xarmant")... la preséncia deu "x" en Biarn, que la coneishi plan, mercès hèra. Ua utilisacion eventuau deu "x" tau son [ʃ] que seré istoricament valida, mes, e qu'ei de dòu har tà tu e los tons amics, uei lo dia, qu'ei confidenciau...
Sia ditz en passar, si parlam de coeréncia istorica, que'm pòs lhèu explicar l'utilisacion de la dobla enna tad escríver lo son [n] quan ei finau (exemple: "poderànn" tà [puderan]). Non vei pas d'on sorteish...
Ne voi pas respóner sus las deviacions de Loís Alibert, los gasconistas qu'utilizan tostemps los quitas arguments ad hominem, com si las causidas fascisantas d'Alibert influençavan la soa ortografe, qu'ei patetíc...

Tà ço qu'ei de la cançon, aqueste coplet que'u canti regularament, dens aqueste version. Que't conselhi de hà't ua virada aquesta setmana tà Carnaval, que soi segur que l'enteneràs.


P.S. Francament, si vòs discutir de tot açò cap a cap a l'entorn d'un vèire, que soi disponible... Que serà tostemps miélher que de s'escóner darrèr un ordinator. Que vederàs, los occitanistas non nhacan pas (enfin, pas tots...)



edit tà Matèu: suus panèus, qu'a rason. Normalizar los toponímes que seré ua conería. Baudreix qu'ei Baudreix, pas Baudreish, com Soeix, Laduix, etc.

Ta las doblas ennas, qu'as rason, n'ann (n'an si vòs) pas nada coeréncia istorica. Mes qu'ei, aus mens oelhs, ua façon d'evitar la confusion dab las ennas nasalisadas (belhèu pas utile taus vèrbes conjugats a la 3au persona deu plurau).
Mes taus "sh", en mei ta jo menns estetics, que pausann lo problèma deus vèrbes o mots com "deshar" o "deshoéger" (o "deshuéger" si voletz) etc...
E ta la toa invitacion, qu'ei qüand volhis